Fragmenty z wystąpienia na Kongresie „Uncaria 2001” I Kongres Międzynarodowy o Gatunku Uncaria „Uña de Gato” Iquitos-Peru Edmund Szeliga,sdb, dyrektor-założyciel IPIFA

1940 - Oxapampa (Pasco). Ausriacki obywatel z Tyrolu o nazwisku Muller, przyjaciel pana Luisa Shuler Stadler, opowiedział mi jak sie wyleczył z raka płuc rosliną zaleconą przez indiankę plemienia Campa (dzis Ashaninkas). To był pierwszy wypadek jaki poznałem wyleczenia raka przez Uña de Gato z rodzaju Uncaria guianensis, bardzo obfitej wówczas w tej części środkowej dżungli, z której właściwości terapeutycznych korzystają aktualnie pacjenci z całego świata.

1945 - Quillabamba (Cuzco). W kontakcie z indiańską ludnością, znalazłem dwa gatunki Uncari: Uncaria guianesis i Uncaria tomentosa, obie używane przez tubylców na wszelkie choroby zapalne. Dzięki nim dowiedziałem się tubylczą nazwe Uña de Gato czyli Vilcacora (święte zioło) co wskazuje na to, że quechuas już używali to swięte zioło być może od wielu wieków.

Następne dziesięciolecia. Przebywając w Cuzco jako naucziciel, byłem przez cztery lata uczniem znanego zielarza Mariano Moscoso i korzystając ze szkolnych wakacji, nawiązałem kontakt z indiańskimi plemieniami tamtego regionu –przede wszystkim z Machiguengas i Huachipayries- ucząc się  od nich cennych praktyk terapeutycznych.

Także miałem swój pierwszy kontakt z indianami Piros  (przy ujściu rzeki Manu do rzeki Madre de Dios), tubylców z tradycyjnymi umiejętnościami użycia terapeutycznego roślin.

Podczaz moich pobytów w stolicy, zacząłem pomagać chorom ludziom, przede wszystkim na raka, którzy nie chcieli stosować chemioterapii ani radioterapii szukając innych sposobów kuracji. Zrobiłem to na mój osobisty sposób, jako praktyka charytatywna, usiłując naśladować wielką wrażliwość, ktorą Chrystus okazywał chorym ludziom. W ten sposób zacząłem stwierdzać korzystne skutki obydwóch gatunków Uncaria w wielu przypadkach wprost zaskakujące.

W tym samym czasie również zacząłem rozpowszechniać właściwości peruwiańskich ziół medycznych, podczas gdy sprawdzałem zalety Medycyny Tradycionalnej i Medycyny Naturalniej nawet na sobie.

1983- Lima. Po legalnym ukonstytuowaniu w Limie Peruwiańskiego Instytutu Badań Fitoterapii Andyjskiej (IPIFA) przeprowadzał badania kliniczne przede wszystkim na temat astmy oskrzelowej, cukrzycy, chorób reumatologicznych, nowotworowych i AIDS; badania poparte studiami fitochemicznimi i farmakologicznimi uniwersytetów krajowych i zagranicznych. Drzwi IPIFA zawsze są otwarte dla studentów i naukowców z różnych krajów, przywiązując specjalną uwage do rozpowszechniania fitoterapii, poprzez kursy i broszury informacyjne.

XXI Wiek. Niepokoją nas głównie następujące aspekty:

• Nieodpowiedzialne wycinanie i w konsekuencji utrata ekologicznej równowagi Uña de Gato i innych roślin andyjsko-amazońskich, co mogłoby spowodować niebezpieczeństwo ich wyginięcia.
• Zbytnie wykorzystywanie indiańskich plemion przez niedowartościowanie ich pracy i uniemożliwienie im odegrania główniej roli w rozwoju własnego środowiska, utrzymując ich na marginesie decyzji politycznych, które ich dotyczą.
• Wzbudzanie fałszywych oczekiwań w społeczeństwie, dotyczących prawdziwej wartości terapeutycznej naszych roślin, przede wszystkim ze względów handlowych, przypisując im zalety niekoniecznie prawdziwe albo wyolbrzymione.

Kierunki działalności na przyszłość:

• Zatwierdzenie naukowe wartości fitoterapii andyjskiej i włączenie jej do farmakopei.
• Promowanie systematycznego zadrzewiania i zamiany upraw, biorąc pod uwage odpowiednie strefy ekologiczne oraz jako potencjalne źródło pracy właściwie docenianej dla rolników i jako czynnik generujący stały rozwój integralny.
• Promować przetwarzanie jakościowych produktów na bazie peruwiańskich roślin leczniczych, co pozwoli zapewnić większy dostęp do nich dla ludności na krajowym rynku oraz konkurencyjne lansowanie Peru na rynek światowy.

Przyczyniać się do popularyzacji  integralnego zdrowia, poprzez zorganizowany udział  społeczeństwa i rządu.